Αρτεμισία στη Αρωματοποιία | Première Peau

Μια γωνιώδης βοτανική οξύτητα — όχι απαλή όπως ο βασιλικός ή στρογγυλεμένη όπως η φασκόμηλο, αλλά πικρή και κρύα, σαν να δαγκώνεις ένα ωμό φύλλο αγκινάρας. Καμφορά και καθαριστική στα πρώτα δευτερόλεπτα, μετά κατασταλάζει σε μια ξηρή ξυλώδης αίσθηση φύλλου κέδρου. Κάτω από αυτήν, αναδύεται μια αχνή γλυκύτητα γλυκόριζας-ανίσου: το φάντασμα της αψέντι.

Σε σύγκριση με τη φασκόμηλο, η αρτεμισία είναι πιο λιτή και αυστηρή. Σε σύγκριση με τη λεβάντα, είναι πιο σκληρή, πιο φαρμακευτική, εντελώς χωρίς τη σαπουνένια γλυκύτητα της λεβάντας. Σε σύγκριση με τον εστραγκόν (επίσης αρτεμισία — A. dracunculus), της λείπει η γλυκύτητα του εστραγκόλου και είναι πολύ πιο πικρή. Έχει την ιδιότητα ενός φυτού που εξελίχθηκε για να μην τρώγεται.

Η Artemisia είναι ένα γένος περίπου 500 ειδών στην οικογένεια Asteraceae. Στην αρωματοποιία, το όνομα αναφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στην Artemisia absinthium (αλσίνθιο), το φυτό που έδωσε το όνομα και τον κίνδυνο στο απεσίνθιο. Η Artemisia vulgaris (μουγγρότο) και η Artemisia annua (γλυκό αλσίνθιο) εμφανίζονται περιστασιακά, αλλά η A. absinthium κυριαρχεί στην παλέτα του αρωματοποιού.

Το αιθέριο έλαιο της A. absinthium είναι σκούρο πράσινο έως βαθύ μπλε — χρωματισμένο από το χαμαζουλένιο, που σχηματίζεται κατά την απόσταξη από τον πρόδρομο αρταμπσίνη. Η περιεκτικότητα σε χαμαζουλένιο ποικίλλει έντονα ανάλογα με την προέλευση: 3% σε υλικό από τη Σαουδική Αραβία, 14% στην Αλγερία, έως και 30% στην Τυνησία. Η σύνθεση του ελαίου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον χημοτύπο. Αναγνωρίζονται έξι διακριτοί χημοτύποι: κυρίαρχος βήτα-θουιόνη, κυρίαρχος τρανς-σαβινύλ ακετάτη, (Z)-επωξυ-οκιμένιο, χρυσανθενύλ ακετάτη, cis-χρυσανθενόλη και μικτοί τύποι. Η βήτα-θουιόνη μπορεί να κυμαίνεται από κάτω του 1% (υλικό από Τατζικιστάν) έως πάνω από 64% (Εσθονία). Η τρανς-σαβινύλ ακετάτη κυμαίνεται από ανύπαρκτη έως πάνω από 70%. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο ποσοστό που να περιγράφει αυτό το έλαιο.

Η μυρωδιά είναι αμέσως αναγνωρίσιμη: πιο ξηρή και κοφτερή από τη φασκόμηλο, πιο πικρή από τη λεβάντα, με μια ψυχρή μεταλλική νότα που θυμίζει έλαιο φύλλων κέδρου. Μια αχνή γλυκύτητα γλυκάνισου διαπερνά — το χαρακτηριστικό του θολού απεσίνθιου. Η βασική νότα είναι ξηρή-ξύλινη και βοτανική. Δεν είναι ένα φιλικό υλικό. Σε μικρές δόσεις επιβάλλει μια σύνθεση· σε μεγάλες την κατακλύζει.

Η εμπορική παραγωγή εστιάζεται στο Μαρόκο, τη νότια Ευρώπη (Γαλλία, Ισπανία, Κροατία) και την Κίνα. Το υλικό που συλλέγεται άγρια παρουσιάζει τη μεγαλύτερη χημική ποικιλότητα. Η απόδοση ελαίου από τα ανθισμένα αεροφυτικά μέρη κυμαίνεται από 0,2% έως 1,3% ανάλογα με το στάδιο συγκομιδής, την προέλευση και αν αποστάζεται φρέσκο ή αποξηραμένο υλικό. Η μέγιστη απόδοση συμβαίνει κατά την πλήρη άνθιση.