Φύλλο Ελιάς στη Αρωματοποιία | Première Peau

Πικρά-πράσινα, στυφά και ξηρά με μεταλλική οξύτητα. Πιο οξεία και πικρή από τη μυρτιά. Πιο ξηρή και λιγότερο γλυκιά από το φύλλο σύκου. Πιο δομημένη από τις γενικές πράσινες νότες cis-3-hexenol. Η εντύπωση είναι φύλλα ασημένια-γκρι, ζεσταμένα από τον ήλιο — βοτανικά αλλά όχι απαλά.

Κατά το στέγνωμα, το φύλλο ελιάς γίνεται σκονισμένο και ελαφρώς ξυλώδες, χάνει την αρχική του οξύτητα αλλά διατηρεί την πικρά-πράσινη υπογραφή.

Το φύλλο ελιάς (Olea europaea) έχει ένα έντονο, πικρά-πράσινο αρωματικό προφίλ που διαφέρει αρκετά από τον καρπό της ελιάς ή το λάδι. Τα φρέσκα φύλλα περιέχουν ελαιορουπείνη, ένα πικρό πολυφαινόλη που συμβάλλει στον στυπτικό, ελαφρώς φαρμακευτικό χαρακτήρα. Το αιθέριο έλαιο από φύλλα ελιάς περιέχει άλφα-πινένιο, cis-3-εξενόλη (αλκοόλη φύλλου) και διάφορα τερπένια.

Το άρωμα του φύλλου ελιάς είναι χαρακτηριστικά μεσογειακό — ξηρό, βοτανικό, ελαφρώς σκονισμένο, με μεταλλική νότα. Είναι πιο πράσινο και πιο στυπτικό από το δεντρολίβανο, λιγότερο γλυκό από το βασιλικό, πιο δομημένο από τις γενικές νότες πράσινου φύλλου. Η πικράδα είναι χαρακτηριστική και σκόπιμη.

Στην αρωματοποιία, το φύλλο ελιάς παρέχει ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό και αισθητηριακό σήμα — σηματοδοτεί αμέσως το μεσογειακό τοπίο, τη ζεστή πέτρα, τη ξηρή ζέστη. Εμφανίζεται σε συνθέσεις που στοχεύουν σε αυτή τη διάθεση, ιδιαίτερα στις οικογένειες αρωμάτων με εσπεριδοειδή-αρωματικά, πράσινα και μεσογειακά θέματα.