Φύλλο Βιολέτας στη Αρωματοποιία | Première Peau

Κρύο, μεταλλικό πράσινο με έντονη διάσταση αγγουριού-υδάτινου. Πιο αιχμηρό και πιο ορυκτό από το γαλμπάνουμ, πιο ψυχρό και λιγότερο βοτανικό από το cis-3-hexenol μόνο του. Υπάρχει μια λιπαρή, σχεδόν κηρώδης υποτόνος κάτω από το πράσινο — σαν το εσωτερικό της φλούδας πεπονιού. Χωρίς γλυκύτητα, χωρίς πούδρα, χωρίς καθόλου ανθώδη ποιότητα. Στο δέρμα, μετά από μια ώρα, μαλακώνει προς ένα σουέντ-όμοιο πράσινο με μια αχνή γήινη υπόλειμμα. Είναι ένα αδιάλλακτο πράσινο υλικό στην αρωματοποιία: αμβλύ, άμεσο και κρύο.

Το απόλυτο φύλλο βιολέτας δεν έχει καμία σχέση με τα άνθη της βιολέτας. Τα άνθη της Viola odorata είναι σχεδόν άηχα — δεν αποδίδουν σχεδόν καθόλου εκχυλίσιμο άρωμα. Τα φύλλα είναι όπου ζει το υλικό: ένα σκούρο πράσινο, ιξώδες απόλυτο με έντονο ψυχρό, μεταλλικό χαρακτήρα. Το καθοριστικό μόριο είναι το (2E,6Z)-νοναδιενάλ, που μερικές φορές ονομάζεται αλδεΰδη αγγουριού, το οποίο παράγει το αιχμηρό, πράσινο, ελαφρώς λιπαρό τσίμπημα που κάνει το φύλλο βιολέτας αμέσως αναγνωρίσιμο. Συνοδεύεται από νοναδιενόλη, cis-3-εξενόλη (αλκοόλη φύλλου) και έναν πίνακα πράσινων-λιπαρών αλδεϋδών που ενισχύουν τη συνολική εντύπωση θρυμματισμένης βλάστησης.

Η παραγωγή εστιάζεται στην Αίγυπτο, όπου η Viola odorata καλλιεργείται στο Δέλτα του Νείλου. Τα φύλλα συλλέγονται από τον Δεκέμβριο έως τον Μάιο — έως τέσσερις κοπές ανά σεζόν, αποδίδοντας περίπου δέκα τόνους φύλλων ανά εκτάριο ανά συγκομιδή. Η Γαλλία, συγκεκριμένα το χωριό Tourrettes-sur-Loup κοντά στη Γκρας, ήταν ιστορικά η κύρια πηγή. Η εμπορική καλλιέργεια βιολέτας για την αρωματοποιία ξεκίνησε στην περιοχή της Γκρας γύρω στο 1867. Η γαλλική παραγωγή έχει μειωθεί αλλά εξακολουθεί να υπάρχει: τα φύλλα θερίζονται μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου και παραδίδονται την ίδια μέρα στη Γκρας για επεξεργασία.

Η εκχύλιση χρησιμοποιεί πετρελαϊκό αιθέρα ή εξάνιο σε φρέσκα φύλλα, παράγοντας ένα σκούρο πράσινο κονκρέτο (απόδοση περίπου 0,09%). Το κονκρέτο στη συνέχεια πλένεται με αιθανόλη, ψύχεται για να κατακαθίσουν τα κεριά, φιλτράρεται και ο διαλύτης εξατμίζεται για να ληφθεί το απόλυτο. Περίπου 1.000 έως 1.100 κιλά φύλλων αποδίδουν 1 κιλό κονκρέτου. Το απόλυτο είναι ακριβό — υψηλή ζήτηση, χαμηλή απόδοση, απαιτητική σε εργασία συγκομιδή.

Μια μελέτη GC-O/MS του 2014 εντόπισε 70 πτητικές ενώσεις στα απολύτα φύλλου βιολέτας, από τις οποίες οι 61 δεν είχαν αναφερθεί ποτέ για αυτό το είδος. Η αιθυλεξανοϊκή και η (2E,6Z)-νοναδιενόλη αναγνωρίστηκαν ως δείκτες που διακρίνουν τις γαλλικές από τις αιγυπτιακές προελεύσεις — το terroir είναι χημικά αναγνώσιμο σε αυτό το υλικό.