Nuta glinki w perfumach | Premiere Peau

Ziemisty, mineralny, z nutą tlenku żelaza i chłodną wilgocią. Cięższa od suchej ziemi, bardziej mineralna niż ziemia ogrodowa, o specyficznej jakości krzemianu – zapachu koła garncarskiego. Czerwona glinka jest bardziej metaliczna; biały kaolin jest czystszy. Po wyschnięciu glina traci większość swojego zapachu; gdy jest mokry, uwalnia geosminę i mineralne substancje lotne.

Glinka jako nuta zapachowa oddaje zapach mokrej, bogatej w minerały ziemi – w szczególności drobnocząsteczkowych minerałów krzemianowych (kaolinit, montmorylonit, illit), które składają się na glinę ceramiczną. Mokra glina ma charakterystyczny ziemisto-mineralny zapach powodowany przez geosminę, tlenki żelaza i materię organiczną uwięzioną w matrycy mineralnej.

Zapach różni się w zależności od rodzaju gliny: czerwona glinka (wysoka zawartość tlenku żelaza) ma bardziej metaliczno-mineralny charakter; biały kaolin jest czystszy i bardziej neutralny; terakota (wypalana) ma ciepłą, suchą, lekko zadymioną jakość, wynikającą z przemian krzemianowych podczas wypalania w piecu. Wszystkie mają podstawową ziemistość, która jest cięższa i bardziej mineralna niż humus lub kompost.

W perfumerii glinka należy do rodziny ziemio-mineralnej. Przywołuje pracownie garncarskie, brzegi rzek i dotykowe doświadczenie mokrej ziemi. Nuta sytuuje się pomiędzy organicznym bogactwem gleby i nieorganiczną czystością kamienia.