Co to jest kumaryna? | Premiere Peau

Słodszy niż mech dębowy, mniej słodki niż wanilina, bardziej wytrawny niż etyl maltol. Kumaryna otwiera się wyraźną słodyczą świeżo skoszonego siana – ciepłą, migdałową, o pudrowej konsystencji, która sprawia wrażenie niemal jadalnej, bez wkraczania na terytorium smakoszy. W porównaniu do absolutu fasoli tonka (którego głównym składnikiem jest kumaryna), czysta syntetyczna kumaryna jest czystsza, mniej złożona, pozbawiona tytoniowych i karmelizowanych cech, które niesie ze sobą naturalna kumaryna. Na bibule utrzymuje się przez kilka dni z miękką, ciepłą, migdałowo-waniliową poświatą.

Kumaryna (CAS 91-64-5, C9H6O2) to benzopiranon — lakton o masie cząsteczkowej 146,14 g/mol, który krystalizuje w postaci bezbarwnych kryształów pachnących waniliną. Po raz pierwszy została wyizolowana z fasoli tonka (Dipteryx odorata) w 1820 roku przez A. Vogela, a jej nazwa pochodzi od coumarou, słowa tupi-guarani oznaczającego tonkę. Kumaryna, zsyntetyzowana po raz pierwszy w 1868 roku przez Williama Henry'ego Perkina przy użyciu aldehydu salicylowego i bezwodnika octowego (reakcja Perkina), stała się jedną z pierwszych cząsteczek aromatycznych wytwarzanych syntetycznie do celów perfumeryjnych.

Naturalnie kumaryna jest dominującym składnikiem absolutu bobu tonka, absolutu siana i ekstraktu ze słodkiej marzanki. Występuje w ponad 80 rodzinach roślin. Syntetycznie jest produkowany przemysłowo w procesie syntezy Perkina i jest jednym z najczęściej stosowanych materiałów zapachowych na świecie, występującym w mydłach do rąk, detergentach, balsamach i perfumach w stężeniach zwykle od 0,01% do 0,8%.

Nie można przecenić znaczenia kumaryny w przemyśle perfumeryjnym: stanowi ona strukturalny szkielet rodziny fougere. Kiedy Houbigant użył go w Fougere Royale w 1882 roku, ustanowił triadę lawendy, kumaryny i mchu dębowego, która do dziś definiuje perfumy fougere. Poza fougere, kumaryna zakotwicza akordy ambrowe, zmiękcza drzewne kompozycje i zapewnia słodką, pudrową nutę bazy w niezliczonych męskich zapachach. Umiarkowana lotność cząsteczki – znajduje się ona pomiędzy sercem a podstawą – nadaje jej niezwykłą zdolność zarówno do rozprzestrzeniania się, jak i utrzymywania się.