Nuty kwiatowe w perfumach | Premiere Peau

Spektrum zbyt szerokie, aby można było je opisać w jednym miejscu. Białe kwiaty: ciężkie, narkotyczne, indolowe (jaśmin, tuberoza). Typ różany: jasny, ciepły, miodowy. Zielone kwiaty: czyste, rześkie, zroszone (konwalia, frezja). Pudrowe nuty kwiatowe: wytrawne, chłodne, kosmetyczne (irys, fiołek). Co je łączy: wszystkie próby uchwycenia ulotnej sygnatury organów rozrodczych roślin — kwiaty ewoluowały swoim zapachem, aby przyciągnąć zapylacze, a perfumiarstwo zmienia zastosowanie tej ewolucyjnej strategii.

Nuty kwiatowe stanowią największą pojedynczą kategorię w perfumerii, od najlżejszych akordów muguet po najcięższe absoluty tuberozy. Kategoria jest podzielona na kilka osi: kwiaty białe (jaśmin, tuberoza, gardenia – typowo indolowe, narkotyczne), kwiaty różane (cytronellol, geraniol, damascenon – jasne, ciepłe), kwiaty zielone (konwalia, frezja – czyste, aldehydowe) i kwiaty pudrowe (irys, fiołek, heliotrop – na bazie jononu, wytrawne).

Podstawa molekularna jest bardzo zróżnicowana. Absolut jaśminu zawiera ponad 200 zidentyfikowanych związków. W olejku różanym dominuje zaledwie pięć substancji (cytronellol, geraniol, nerol, damascenon, tlenek róży). Konwalia nie zawiera żadnego naturalnego ekstraktu — jest całkowicie syntetyczna, zbudowana z hydroksycytronellalu, alternatyw Lyralu i alkoholi muguet.

Nuty kwiatowe funkcjonują w każdej pozycji: góra (zielone kwiaty, lekkie nuty płatków), serce (tradycyjna domena – róża, jaśmin, ylang-ylang) i baza (mocne nuty kwiatowe, absoluty, związki zwierzęco-kwiatowe, takie jak indol i skatol).

Kategoria kwiatowa stanowi historyczny rdzeń zachodniej perfumerii – soliflore (zapach jednokwiatowy) był dominującą formą przez wieki, zanim pojawiły się nowoczesne techniki kompozycji.