ใบไวโอเล็ตในน้ำหอม | Première Peau

เขียวเย็นแบบโลหะพร้อมมิติของแตงกวาน้ำที่ชัดเจน คมกว่าและมีแร่ธาตุมากกว่ากัลบานัม เย็นกว่าและมีกลิ่นสมุนไพรน้อยกว่าซิส-3-เฮกเซนอลเพียงอย่างเดียว มีโทนกลิ่นมันๆ เกือบเหมือนขี้ผึ้งใต้กลิ่นเขียว — เหมือนด้านในของเปลือกแตง ไม่มีความหวาน ไม่มีความเป็นแป้ง ไม่มีความเป็นดอกไม้เลย บนผิวหนัง หลังจากหนึ่งชั่วโมง กลิ่นจะนุ่มนวลขึ้นเป็นเขียวแบบหนังกลับพร้อมกลิ่นดินจางๆ มันคือวัตถุดิบสีเขียวที่ไม่ประนีประนอมในน้ำหอม: ตรงไปตรงมา ชัดเจน และเย็นเฉียบ

น้ำมันใบไวโอเล็ตไม่มีความเกี่ยวข้องกับดอกไวโอเล็ต ดอกของ Viola odorata แทบไม่มีความหอมที่สกัดได้ ใบต่างหากที่เป็นแหล่งของวัตถุดิบ: น้ำมันสีเขียวเข้มข้นหนืดที่มีลักษณะเย็นจัดและมีโทนโลหะ โมเลกุลสำคัญคือ (2E,6Z)-nonadienal หรือที่เรียกว่าคิวคัมเบอร์อัลดีไฮด์ ซึ่งให้กลิ่นคม เขียว และมีความมันเล็กน้อยที่ทำให้น้ำมันใบไวโอเล็ตจดจำได้ทันที ร่วมด้วย nonadienol, cis-3-hexenol (แอลกอฮอล์จากใบ) และกลุ่มอัลดีไฮด์ที่มีลักษณะเขียวมันซึ่งเสริมความรู้สึกโดยรวมของพืชที่ถูกบด

การผลิตส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในอียิปต์ ซึ่ง Viola odorata ปลูกในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ใบจะถูกเก็บเกี่ยวตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงพฤษภาคม โดยเก็บได้สูงสุดสี่ครั้งต่อฤดูกาล ให้ผลผลิตประมาณสิบตันต่อเฮกตาร์ต่อการเก็บเกี่ยว ฝรั่งเศส โดยเฉพาะหมู่บ้าน Tourrettes-sur-Loup ใกล้กราสส์ เคยเป็นแหล่งหลักในอดีต การปลูกไวโอเล็ตเพื่อการปรุงน้ำหอมเริ่มในภูมิภาคกราสส์ราวปี 1867 การผลิตในฝรั่งเศสลดลงแต่ยังคงมีอยู่ ใบจะถูกตัดระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคมและส่งมอบในวันเดียวกันไปยังกราสส์เพื่อแปรรูป

การสกัดใช้ปิโตรเลียมอีเทอร์หรือเฮกเซนกับใบสด ผลิตคอนกรีตสีเขียวเข้ม (ผลผลิตประมาณ 0.09%) คอนกรีตจะถูกล้างด้วยเอทานอล เย็นเพื่อให้ขี้ผึ้งตกตะกอน กรอง และระเหยตัวทำละลายเพื่อให้ได้น้ำมันบริสุทธิ์ ใบประมาณ 1,000 ถึง 1,100 กิโลกรัมให้คอนกรีต 1 กิโลกรัม น้ำมันบริสุทธิ์มีราคาสูง เนื่องจากความต้องการสูง ผลผลิตต่ำ และการเก็บเกี่ยวใช้แรงงานมาก

การศึกษาด้วย GC-O/MS ในปี 2014 พบสารระเหย 70 ชนิดในน้ำมันใบไวโอเล็ต โดย 61 ชนิดไม่เคยรายงานในสายพันธุ์นี้มาก่อน เอทิลเฮกซาโนเอตและ (2E,6Z)-nonadienol ถูกระบุเป็นตัวบ่งชี้ที่แยกแหล่งกำเนิดฝรั่งเศสและอียิปต์ — เทอร์รัวร์สามารถอ่านได้ทางเคมีในวัตถุดิบนี้