Namen en registratiegegevens
De IUPAC-naam van de verbinding is (1-ethynylcyclohexyl)acetaat, en zij is geregistreerd onder CAS-nummer 5240-32-4. Haar namen omvatten azijnzuur-1-ethynylcyclohexylester en 1-ethynyl-1-cyclohexanolacetaat. Haar EINECS-nummer is 226-040-0. Haar dichtheid wordt ruwweg geschat op 1,0060, en haar oplosbaarheid in water is 738,7 mg/L bij 24 °C. De verbinding is niet ontvlambaar. Haar structuur wordt in SMILES-notatie geschreven als O=C(OC1(C#C)CCCCC1)C. Zij is TSCA-geregistreerd en heeft een actieve REACH-registratie. Haar Kovats-retentie-index is 1136,7.
Ontdek alle zeven extraits in de Discovery Set.
Eikels en eiken
De eikel is de noot van de eiken en hun naaste verwanten, die tot de geslachten Quercus, Notholithocarpus en Lithocarpus in de familie Fagaceae behoren. Een eik is een loofboom of struik uit het geslacht Quercus van de beukenfamilie. Eikels bevatten bittere tanninen, waarvan de hoeveelheid per soort verschilt. In het poeder van geroosterde eikels van Quercus humboldtii werden negentien verbindingen geïdentificeerd, met zure, boterachtige en karamelachtige, rook- en geroosterde en fruitige geurnoten. De belangrijkste vluchtige verbindingen in dat poeder waren furfural, 5-methylfurfural, furfurylalcohol en 3-hydroxy-2-butanon.
De eikel als noot
Een eikel bevat gewoonlijk een kiemplantje omgeven door twee zaadlobben, besloten in een taaie schil die pericarp wordt genoemd en gedragen in een napvormig napje. Afhankelijk van de soort hebben eikels 5 tot 24 maanden nodig om te rijpen. Elke eikel bevat gewoonlijk één zaad.
Het geslacht van de eiken is over het noordelijk halfrond verspreid met ongeveer 475 soorten, zowel bladverliezend als groenblijvend. Eikels zijn te zwaar om door de wind te worden verspreid, dus zijn eiken afhankelijk van biologische verspreiders om ze voorbij de moederboom te dragen. Bij de ringnap-eiken van oostelijk en zuidoostelijk Azië hebben de eikels kenmerkende napjes met vergroeide ringen van schubben.
In de groep van de Turkse eik rijpen eikels in 18 maanden en smaken ze zeer bitter. Eiken ondersteunen meer dan 950 soorten rupsen.
Tanninen en gebruik als voedsel
De eikels en bladeren van eiken bevatten tanninezuur, dat helpt tegen schimmels en insecten. Tanninen zijn plantenpolyfenolen die het vermogen van een dier om eiwit te metaboliseren verstoren. Door hun hoge tanninegehalte worden eikels vaak uitgeloogd om de tanninen vóór de verwerking te verwijderen.
Bij uitloging met heet water wordt het zetmeel in eikels gaar, dat anders als gluten zou werken en het meel zou helpen binden. Daarom heeft uitloging met koud water de voorkeur wanneer van eikels meel wordt gemaakt. Eikelmeel is rijk aan vet, kan daardoor gemakkelijk bederven of beschimmelen en moet zorgvuldig worden bewaard. Eikels van verschillende eikensoorten worden al millennia als voedsel gebruikt in Azië, Europa, het Midden-Oosten, Noord-Afrika en bij de inheemse volken van Noord-Amerika.
In Korea wordt van eikelzetmeel een gelei gemaakt die dotori-muk heet. Geroosterd eikelmeel is een belangrijk ingrediënt in zoete koeken die typisch zijn voor de Koerdische gebieden van Iran en Irak. Eikels vormen zelden een groot deel van het moderne dieet en worden niet op een schaal verbouwd die die van veel andere noten benadert.
Lipiden en polyfenolen in eikels
Het lipidegehalte van eikels verschilt sterk per soort en per bron, en begint bij 0,75% in Q. vulcanica en loopt daarvandaan op. Olie van Q. rotundifolia, geëxtraheerd met n-hexaan, was onder de geteste omstandigheden beter bestand tegen oxidatie tijdens bewaring dan het superkritische CO₂-extract. Mechanisch geperste eikelolieën vertoonden hogere zuurgetallen dan met oplosmiddel geëxtraheerde olieën.
Van de fenolische verbindingen in eikels komen α- en γ-tocoferolen in de olie en derivaten van galluszuur en ellaginezuur in het meel het meest voor. Hydrolyseerbare en gecondenseerde tanninen binden eiwitten, wat plantaardige materialen een wrange smaak kan geven. Verhoogde tanninegehalten kunnen de biologische beschikbaarheid en verteerbaarheid van eiwitten verminderen.
Eik, eikenmos en immortelle
Eikenmos, Evernia prunastri, is een korstmos dat vooral op de stam en de takken van eiken groeit. Het wordt commercieel geoogst in Zuid-Centraal-Europa en gewoonlijk geëxporteerd naar de regio Grasse in Frankrijk, waar de geurstoffen als absolues en extracten worden gewonnen. De extracten vormen de basisnoten van veel geuren en zijn essentiële componenten van fougère- en chypreparfums. De geur wordt beschreven als houtig, scherp en licht zoet. Het gebruik in parfums is inmiddels sterk aan banden gelegd door de regels van de International Fragrance Association.
Vaten voor het rijpen van wijn en sterke drank worden van eik gemaakt, en eikenhouten vaten geven kleur, smaak en aroma aan hun inhoud en brengen een gewenste eikenhouten vanillesmaak over. Immortelle is een gangbare naam voor Helichrysum italicum, dat ook wel kerrieplant wordt genoemd vanwege de sterke geur van de bladeren. Het aroma is harsachtig en enigszins bitter, met een herinnering aan salie of alsem.
Chemie van het acetaat
Het acetaat is genoemd naar de alcohol 1-ethynylcyclohexanol, een alkynylalcohol met de formule C₈H₁₂O. Die alcohol smelt bij 30–33 °C.