Materialen
Aloëhout, ook wel agarhout (jinkō) genoemd, wordt geproduceerd in bepaalde delen van Zuidoost-Azië, zoals Vietnam. De tekens voor agarhout betekenen „wierook die in water zinkt”, vanwege het gewicht van de hars in het hout. De bomen scheiden een aromatische hars af, die het hout na verloop van tijd verandert in kōboku. De aromatische eigenschappen van agarhout variëren naargelang de soort, de groeiplaats, het deel van de boom waar het vandaan komt, de tijd sinds de infectie en de methoden van oogst en verwerking. Een bijzondere kwaliteit kōboku, met een hoog gehalte aan olie en een superieure geur, heet kyara. Japanse wierookfabrikanten verdelen agarhout in zes categorieën, naargelang de herkomstregio en de eigenschappen van het hout.
Sandelhout (byakudan) komt voornamelijk uit India, Indonesië, Zuid-China of andere delen van Zuidoost-Azië. Sandelhoutbomen hebben ongeveer 60 jaar nodig om hun kenmerkende geur te ontwikkelen, die dan geschikt wordt geacht voor kōdō. Het meest gewaardeerde sandelhout komt uit Mysore in de Indiase staat Karnataka, waar het bedreigd is. Andere gebruikte materialen zijn kaneelschors, chebulische myrobalaan, kruidnagel, gemberlelie, lavendel, zoethout, patchoeli, nardus, kamille, rabarber, saffloer, steranijs en andere kruiden. Ook schelpgeuren en andere aromatische materialen van dierlijke oorsprong worden gebruikt.
Kosten en aanbod
Grondstoffen zoals agarhout worden steeds zeldzamer door de uitputting van de wilde bronnen, waardoor het beste materiaal zeer duur is geworden. Eind 2012 kostte kyara van lagere kwaliteit ongeveer 20.000 yen per gram, en kyara van topkwaliteit meer dan 40.000 yen per gram. Als een bepaald stuk wierookhout een geschiedenis heeft, kan de prijs nog hoger liggen.
Productie
Een Japanse wierookfabrikant importeert aromatische grondstoffen rechtstreeks uit het buitenland of koopt ze bij gespecialiseerde leveranciers. 70% van alle Japanse wierook wordt gemaakt op Awaji, een klein eiland ten zuiden van Osaka. De belangrijkste reden dat de wierookproductie op Awaji wortel schoot, is de nishi-kaze (westenwind). Deze krachtige seizoenswind hindert de visserij, waardoor er behoefte ontstond aan huisnijverheid zoals het maken van wierook. De wind is bovendien uitstekend om wierook te drogen.
Vormen en branden
Bij kōdō wordt een klein stukje geurend hout verhit op een klein micaplaatje, dat van onderaf wordt verwarmd door een stukje houtskool dat door as is omgeven. Bij kōdō is het niet gebruikelijk om hout of wierookstokjes te branden, omdat dat rook zou geven. Wierookkegels werden in de 19e eeuw in Japan uitgevonden. Japan kent een geschiedenis van gekneede wierook, nerikō of awasekō genoemd.
Kōdō
Kōdō (de Weg van de wierook) is de Japanse kunst van het waarderen van wierook, vergelijkbaar met de theeceremonie, waarbij de deelnemers vaste gebruiken volgen voor het bereiden en genieten van wierook. Kōdō omvat alle aspecten van het wierookproces, van het gereedschap tot activiteiten zoals de wierookvergelijkingsspellen kumikō en genjikō. Bij kumikō zitten de deelnemers dicht bij elkaar en ruiken ze om de beurt aan wierook uit een wierookvat dat door de groep wordt doorgegeven. Genjikō is zo’n spel, waarin de deelnemers moeten bepalen welke van vijf voorbereide wierookvaten verschillende geuren bevatten en welke dezelfde geur. De bepalingen van de spelers (en de werkelijke antwoorden) worden vastgelegd met lineaire genji-mon-patronen, waarvan de elementen verwijzen naar hoofdstukken uit de Genji monogatari. Naast kōdō kan wierook ook worden gebruikt tijdens de theeceremonie of bij andere gelegenheden. De hoge kosten en de moeite om geschikte grondstoffen te vinden zijn een van de redenen waarom kōdō minder wijdverbreid en bekend is dan de kunst van het bloemschikken of de theeceremonie.
—
Gerelateerd: Wierook
