Het geslacht Parkinsonia telt ongeveer 12 soorten die inheems zijn in halfwoestijngebieden van Afrika en Amerika. De geslachtsnaam eert de Engelse apotheker en botanicus John Parkinson (1567-1650). De soorten zijn grote struiken of kleine bomen van 5 tot 12 m hoog, die in het droge seizoen hun bladeren verliezen, met een ijle, open, doornige kroon en groene bast. De bladeren verschijnen slechts relatief kort na regenval, en een groot deel van de fotosynthese wordt uitgevoerd door de groene twijgen en takken. De bloemen hebben vijf gele of witte kroonbladeren, en de vrucht is een peul met meerdere zaden.
Soorten en verspreiding
Blauwe palo verde, Parkinsonia florida, is inheems in de Sonorawoestijnen in het zuidwesten van de Verenigde Staten en het noordwesten van Mexico. Foothill palo verde, Parkinsonia microphylla, wordt ook gele paloverde of kleinbladige palo verde genoemd. Ze is inheems in het zuidoosten van Californië en het zuiden van Arizona, en in Sinaloa, Sonora en Baja California in het noordwesten van Mexico. Mexicaanse palo verde, Parkinsonia aculeata, is inheems in het zuidwesten van de Verenigde Staten en in noordelijk Mexico, ten zuiden tot de Galapagoseilanden en het noorden van Argentinië. De blauwe palo verde is de staatsboom van Arizona.
Biologie en ecologie
Blauwe palo verde werpt bij droogte haar bladeren af: het grootste deel van het jaar is ze kaal en na regenval krijgt ze nieuwe bladeren. Haar grijsgroene takken en twijgen verrichten fotosynthese, of er nu bladeren zijn of niet. Haar felgele, erwtachtige bloemen bedekken de boom in het late voorjaar. Ze trekken bestuivers aan zoals bijen, kevers en vliegen. De zaadpeulen zijn een voedselbron voor kleine knaagdieren en vogels.
Een belangrijke bestuiver van Parkinsonia-soorten in het zuidwesten van de Verenigde Staten en het westen van Mexico is Centris pallida, een solitaire bij die bekendstaat als de graafbij of bleke bij. De nectar en het stuifmeel geven haar bijenbrood een sterke oranje kleur. Foothill palo verde verricht fotosynthese in haar bast, waardoor ze in hetere perioden zonder bladeren kan overleven. Ze is ook een honingplant. Palo verde-bomen zijn de belangrijkste verzorgende planten (nurse plants) voor de saguaro.
Gebruik door de mens
De Quechan, Mojave en Akimel O'odham gebruikten de bonen van blauwe palo verde als voedsel en het hout om scheplepels uit te snijden. De Akimel en Tohono O'odham aten de bonen wanneer ze zacht en onrijp waren en kookten ze heel, en maalden ook de rijpe zaden tot meel om als atole of pap te eten. De bloemen van blauwe palo verde zijn zoet en eetbaar, vers of gekookt. Palo verde-bonen kunnen worden gedroogd en als veevoer worden gebruikt.
De Seri van noordwest-Mexico malen de zaden van foothill palo verde tot meel, koken de groene peulen met vlees en eten de zoete groene zaden. In Mexico worden de bladeren van Parkinsonia aculeata getrokken en verwerkt tot een geneesmiddel tegen koorts en epilepsie.
Blauwe palo verde wordt door gespecialiseerde kwekerijen gekweekt als sierplant en sierboom. Ze geeft tuinen een ongewoon groenblauw silhouet en werpt een fijn getekende, lichte schaduw over patio's.
—
Gerelateerd: Els · Alpha Humuleen · Amarant · Amberever · Amburana-schors · Antillone · Appelboom
