Groene Tangerine

De botanische bron is Citrus reticulata Blanco, de geaccepteerde naam van een soort uit de familie Rutaceae. De samenstelling van mandarijnschilolie verschilt per cultivar en per rijpheid van de vrucht: groen is onrijp, geel is gedeeltelijk rijp en "rood" is volledig rijp.

Herkomst en productie

De wilde mandarijn is een van de zuivere oorspronkelijke citrustaxa en is ontstaan in een beperkt gebied in Zuid-China en Vietnam. De jaarlijkse productie van mandarijnolie in Italië bedraagt ongeveer 100 t. Aanvullende hoeveelheden komen uit Spanje, Brazilië, China, Argentinië, Zuid-Afrika en andere regio's.

De zintuiglijke eigenschappen van de oliën uit die regio's kunnen afwijken van die van het Italiaanse type, omdat daar ook andere mandarijnvariëteiten zoals clementines en satsuma's worden verwerkt. Zulke oliën worden ook als tangerineolie aangeduid. De Italiaanse mandarijnolie is de voorkeurskwaliteit.

De tangerine wordt beschouwd als een variëteit van de mandarijn (Citrus reticulata) of als een nauw verwante soort. Ze wordt ook gezien als een hybride van mandarijnvariëteiten met een bijdrage van de pomelo. De oorspronkelijke mandarijn was bitter, en de meeste commerciële mandarijnrassen stammen af van kruising met de pomelo, waaraan ze hun zoete vruchten danken. Voor mandarijnolie in het algemeen levert koude persing van de schil van bijna rijpe vruchten gemiddeld 0,5% olie op.

Chemie

De hoofdbestanddelen van mandarijnoliën zijn limoneen (65-75%) en γ-terpineen (16-22%). Kenmerkend voor mandarijnolie is het gehalte aan α-sinensal (0,1-0,5%) en langketenige onverzadigde alifatische aldehyden.

Eigenschappen en hantering

De olie is oplosbaar in vette (draager)oliën en in alcohol van 190 proof, maar niet in water. Door van nature aanwezige wassen kan ze gevoelig zijn voor troebeling.

Gebruik als smaakstof

De Italiaanse mandarijnolie verrijkt het boeket van smaakcomposities waarin zoete sinaasappelolie de hoofdcomponent is.