Chimonanthus of wintersweet

Botanie

De plant is een krachtige, bladverliezende struik die tot 4 m hoog wordt. De sterk geurende, hangende bloemen verschijnen in de winter aan kale takken en hebben 15-21 gele of bleek groengele bloemdekbladen. De binnenste bloemdekbladen zijn meestal getekend met purperrode pigmenten. De bloemaanleg vindt in het voorjaar plaats, maar de bloemen komen in de winter open, gewoonlijk eind december of begin januari. De bloemblaadjes zijn vrij wasachtig. De geslachtsnaam betekent in het Grieks 'winterbloem'.

Geur

De geur van de bloemen komt voort uit een combinatie van vluchtige terpenoïden (monoterpenen en sesquiterpenen) en benzenoïden. Deze vluchtige stoffen worden afgegeven door nectariën die verspreid liggen over de adaxiale zijde van de binnenste bloemblaadjes. Veel vluchtige stoffen komen voor in glycosidisch gebonden vorm, zoals linalool-glucoside. De bloemengeur trekt bestuivers aan en leidt hen, en beschermt de kwetsbare voortplantingsorganen tegen florivoren en pathogenen. De genoomassemblage van wintersweet op chromosoomniveau heeft een totale grootte van 695,36 Mb.

Gebruik en cultuur

In China bloeit Chimonanthus rond het Chinese Nieuwjaar, wanneer bloeiende twijgjes als haarsieraad worden gebruikt. De bloemen worden ook in de bloemisterij gebruikt als snijtakken. De bloemen zouden eetbaar zijn en kunnen worden gebruikt om thee te aromatiseren. Wintersweet wordt ook medicinaal gebruikt, vooral bij de behandeling van hoest, reuma en mazelen. De plant wordt ook in Iran gekweekt, waar zij gol-e yakh heet en een gangbaar motief is in de traditionele Perzische poëzie, literatuur en muziek. De door hydrodestillatie verkregen bladoliën van deze soort en van Chimonanthus zhejiangensis vertoonden antischimmelwerking tegen acht fytopathogene schimmels, met MIC-waarden van 8-32 μg/mL.

—

Gerelateerd: Accord Eudora · Afrikaanse goudsbloem · Alpha Amylcinnamaldehyde · Alyssum · Engelstrompet · Aquaflora · Ashoka Bloem · Aurantiol